De Trudy's Cycling Team

07/05/2017:Wanzele



Afstand: 76 km

Gemiddelde: 28 km/u

Zondagmorgen 7:00 uur... wekker gaat. Gezwind bedje uit en direct eens piepen door het raam welk weer het is buiten. Oei precies toch niet zo warm. Twijfel... mouwstukken of lange vest. Bwa kom..."We are Trudy's, not Pussy’s..." we gaan voor de mouwstukken. Tsjakaa!


Koffieke gedronken, boke gegeten, nog e glazeke fruitsap… goed eten is belangrijk (naar 't schijnt). 8bar in de banden geschtoempt en hop richting Markt. Een vlakke rit met keerpunt in Wanzele. Nice!


Aan de Gidon was het opnieuw een gezellig weerzien: "yo Dikken"... "cava copain" etc ge kent het wel! Het Trudy-peloton voor vandaag telde 11 toppers: Flecha, Van Marcke, Degenkolb, Hagen, E.P., Domsken, Van der Haar, The Boss, De Wilde, Spartacus en Martin.


Het startschot was nog net niet gegeven toen onzen John besefte dat zijn drankvoorraad in zijne frigo was blijven staan. De Martin had 2 bidonnekes bij (God weet waarom???) en gaf meteen een pulle af zodat Degenkolb toch het nodige vocht kon naar binnenwerken tijdens de rit. Van der Haar maakte nog snel de opmerking dat er werken zijn in het industrieterrein en we dus beter een alternatief zochten voor de eerste kilometers. Parcourskennis is van kapitaal belang.


Iedereen klikte zich vast in de pedalen en de Trudy-Express trok zich op gang. Machinisten van dienst Van Marcke en Martin brachten ons via het Jonkerveld naar Schendelbeke, door Idegem en Zandbergen richting Appelterre. De gruute plateau draaide lustig rond. Sommigen zagen zelfs een zwart molleke langs de baan verschijnen. Het westhoek-weekend blijft rondspoken.


In de open vlakte van de Lebekestraat te Nederhasselt begon de motor van onze Hagen ook op toeren te komen. Bij deze een dikke proficiat aan Krisse: 5 kilo afvallen op amper 5 dagen tijd; straf! Effe ter verduidelijking: hij is vanaf nu de nieuwe fiere eigenaar van een witte carbonnen Ridley! Top zekers! Toen we Denderhoutem naderden begon onze kampioen zich wat fluks te bewegen op zijn fietske... Zijn oog voor de lokale fauna en flora laat hem zelden of nooit in de steek. Ook deze keer liet hij het voltallige peloton meegenieten van wel uiterst verfijnde vleeswaren. Animositeit alom!


Na een klein uurtje naderden we zoetjes aan de stal van mr. Martin. Hij kon zijn Jeleken al van ver ruiken en trok de ganse groep op een lint door de straten van Terjoden. Er werd even overwogen om een korte stop in te lassen naar analogie van ons voorbije Heuvellanduitstapje maar orde en tucht dragen de Trudy's hoog in het vaandel... dus mannekes kruipt in da wiel, gidon vanonder, bijschakelen...en goan!! Het eerste wedstrijd-uur reden we als één hecht blok - absoluut niet te verwarren met de fameuze wielerterm à bloc zitten. De moyenne lag dicht tegen de 30km/u. Het moet gezegd: de algemene form scheert dit seizoen hoge toppen. Na één derde van het seizoen is er van talmen of wachten op elkaar geen sprake. Misschien ligt hier een verklaring waarom de collega's van een bevriend wielerclubje voorstelden om samen een souper te organiseren???


Bij het kruisen van de N9 dienden we even voet aan de grond te zetten - safety first niewaar! Tijd om even de aangezichten te monsteren... nja ja... nergens een spat verval te merken. De deelnemers van de drie-daagse keerden gerodeerd terug van bij cafébaas Frankie. Domsken, die rond reed gelijk e jong veuleken, kreeg er prompt een bijnaam bij...vanaf heden ist meneer Bardiani voor de vrienden. Tjienne De Wilde had ne cadans gelijk ne windmolen van Luminus bij windkracht 10. Terwijl we koers zetten naar het keerpunt op grondgebied Wanzele werd er gebruik gemaakt om wat te eten en de innerlijke mens waar nodig terug wat aan te sterken. Het tempo liet dit nu toe. Voorheen had onze Spartacus al een gelleke uit zijn achterzak gehaald maar de gedrevenheid in de groep lag zo hoog dat de hand-mondcoördinatie even zoek was en de inhoud van zijn flacongsken hoofdzakelijk op zijn bril belandde.


Vandaag willen we ook eens een pluim geven aan de automobilisten. Ligt het aan onze disciplinaire manier van rijden, onze professionele uitrusting of het tomeloze respect dat het Trudy's Cycling Team uitstraalt... ik weet het niet maar merci aan de verschillende bestuurders die ons met hoffelijkheid behandelden. Dezer dagen geen evidentie om een heer in het verkeer te zijn. Uitschieter was de kokette schoonpapa die ons in Mere toeriep "jonges, ge moetj veur eir kijken h&eacyte;". Prachtige quote! Reden... enkele meters voordien passeerden we een ravissante opgesmukte deerne; we veronderstellen dat het zijn schoondochter was. Alsof we niet anders konden, volgden alle Trudy-hoofdjes de richting van de schoone van Meere. Hilariteit ten top en een dikke 10 voor het observatievermogen van de schoonpapa.


Maar bon we wijken af,terug naar de rit van de dag. Zoals reeds eerder vermeld is parcourskennis van kapitaal belang. Na het buitenrijden van Lede kregen we het iets lastigere gedeelte van de rit voorgeschoteld. Van Erondegem tot Sint-Lievens-Esse volgden korte klimmetjes, draaien en keren, een strook vals plat, terug optrekken om het voorwiel te houden... elkaar op. Ideaal om de beentjes tussendoor eens te testen ter voorbereiding van de eindbeklimming van de Onkerzelestraat. Op de kleine venijnige stukjes waren het afwisselend Flecha, Van Marcke, Hagen, Van der Haar of Martin die doortrokken. De rest van de groep steeds in hun zog. Mochten we "live" op uitzending geweest zijn... Wuyts en De Cauwer zouden zitten likkebaarden hebben. De afzink naar Steenhuize werd als groep aangevat. Van achteruit was het een streling voor het oog om te zien hoe elke Trudy – ieder op zijn manier - zich klein maakte en een zo aerodynamisch mogelijke houding aannam. De snelheid piekte... we naderden stilaan de laatste 10 kilometer.


Martin gaf nog snel zijn 2de bidon aan Degenkolb. Den John peddelde al een ganse dag soepel rond; Flecha gaf er voor een zoveelste keer nog eens een snok aan; Van Marcke draaide zijn groot mes nog steeds rond met het grootste gemak; Domsken kampeerde steevast op de 2de rij; The Boss reeds als een schaduw in zijn slipstream; Hagen temde moeiteloos zijn nieuwbakken ros als een volleerde rouleur; Spartacus belichaamde meer en meer het woord grinta; Tjienne oogde kwiek en fris en El Pistolero maalde kilometers zonder een trap teveel te geven. Mannekes dit is smullen!


We reden de brug in Schendelbeke over; namen de bocht naar links de Botermelkstraat in en daarna scherp naar rechts... "Ja Michel, het spel zit op de wagen!...". Flecha folterde zijn elektronisch schakelapparaat en trok door ter hoogte van café Manolito. In zijn zog gingen Hagen, Van Marcke en Martin mee. De finale werd wel heel snel ingezet. "Nouw José... dit lijkt me vroeg. Dit lijkt me heel vroeg!" Vier koplopers, de rest gegroepeerd. Net voor de Kampstraat voelde Martin zijn moment gekomen. Hij wou als eerste de kerk bereiken en dan alles op alles spelen. Van de kop af versnellen en doorgaan... Ademhaling controleren, de stuurpen los in de hand en focus op de cadans… Komt er iemand, hoor ik schakelen????... nee!! Doorgaan...de pedalen ronddraaien en ronddraaien. Geschakel... snel effe loeren onder de elleboog door. Niemand in zicht. Dju… afzien. Niet breken, komaan tot aan de vluchtheuvel. En dan kijken… nog niemand... Yes...lang leve de Mont d'Onkerzele!


De top 5 werd verder aangevuld door Van Marcke, Hagen, Flecha en Degenkolb. Het voltallige peloton kwam iets over 11 uur aan op de Markt. Net geen clubrecord bleek achteraf. We nestelden ons in het hoekje naast den toog - op vrijdagavond ook wel "den bokkenhoek" genaamd. We hadden ons véloke op het terras geposteerd maar het tempo bleef hoog. Fred en Eliza riepen noodgedwongen de hulp in van nonkel Gunther, tante Griet en nonkel Luc om hun ploeg te bevoorraden. De bord(st)jes mix werden aangerukt, het gerstenat smaakte. De President en Van Impe waren eveneens van de partij. Taaf en Linda genoten zichtbaar bij het aanschouwen van hun poulains! Onze manager Eddy "no more cola for joe" Toeters had zich buiten op het terras genesteld.


Na een volgende rondje voelde Tjienne De Wilde zijn moment-de-gloire gekomen. Met een vermanende vinger riep hij zijn zoon (= de cafébaas himself notabene) toe: "Stop mee die gasten bier te geven! Hoe meer ze drinken, hoe rapper ze rijen!" Moet zijn dat vader Penne toch enige invloed heeft gehad tijdens de opvoeding van zijn menneken, want stantepede verscheen Alfredo met een reusachtige doos ten tonele. Hij voorzag elke Trudyaan van 2 gloednieuwe CONCAP-bidons. Gracias muchacho! Wat zal het volgende week zijn?


Zoals iedereen wel weet hebben onze lokaalhouders ook een wielertenue laten ontwerpen. Deze is te koop aan 85 euro - zonder enige verplichting. Wie een bestelling wil plaatsen kan hiervoor ofwel bij Chatte terecht (zie mail) ofwel eens binnenstappen in den Bar Gidon!


T.Martin

Terug