De Trudy's Cycling Team

11/06/2017:Flandrien



Afstand: 85 km

Gemiddelde: 25km/u

Op deze zonnige Vaderdag stond voor de Trudy's één van de belangrijkste afspraken van het seizoen op het programma, de Flandrien Classic. Onze eigen Ronde van Vlaanderen. Ook dit jaar zou het geen pussy zijn die met de zege zou gaan lopen. Op het programma 10 beklimmingen waaronder enkele serieuze kuitenbijters.


Om iets voor 8u druppelden onze Trudy's stilaan toe op het terras van ons lokaal. Steeds kwam dezelfde zin een beetje naar boven, niet zo goed geslapen, een toiletbezoekje meer dan andere zondagen. Zoals hetbij een echte klassieker hoort waren er zelfs motards voorzien, Taaf & Linda waren onze begeleiders op de scooter. F.Sjleck profiteerde van de aanwezigheid van onze volgers en dropte bij Linda wat extra voorraad. Om iets over 8u kon een bijna voltallig Trudypeloton zich in gang zetten, de 12musketiers waren vertrokken.


De eerste kilometers konden nog al keuvelend worden afgelegd, Trudy-junior Lander zwaaide in Overboelare de Trudy's uit. Zijn bewonderende blik voor deze kleppers was groot of waren het toch de scooters die hem meer aanspraken. In Everbeek krijgt Spartacus nog een kleine doop door middel van een duivenstrontje, Hagen dacht meteen; amai het zal een bescheten ritje worden.


Na een 10km opwarming, lag de eerste helling ons op te wachten, de Tsjip-Tsjap. Een lopertje waar het Trudypeloton dan ook weinig moeite meehad. Opvallend was wel de heel rustige tred in de achtergrond van El Pistoleiro, duidelijk op reservemodus aan het rijden. Km15 en daar was de volgende helling, La Houppe, weliswaar de korte versie, maar hier ging Benoot al eens aan de boom schudden, met een attente Tjienne in zijn wiel en natuurlijk Flecha. Bij het opdraaien van de Ronsestraat, was de weg afsloten, maar Trudy's laten zich niet zo maar afschrikken en waagden toch hun kans. In de verte zagen we een mensenmassa op ons afkomen. Net als 2 jaar geleden, belandden we in de Fiertelprocessie.De eerste hindernis van 2 agenten konden we nog passeren, maar bij de volgende seingever was er geen doorkomen meer aan, zeker onze volgers moesten voet aan de grond zetten. Flecha ontfermde zich over Taaf en Linda, hij bracht hen tot op de top van de Paterberg om daar de rest van het peloton op te wachten. De rest van de groep moest zich een weg zoeken richting Hotond, er zat niets anders op dan tot in Ronse te rijden en daar via een extra klimmetje, de Kruisberg, de Hotond te bereiken. Na de afdaling van de Nieuwe Kwaremont, beepte Spartacus onze Flecha eens op om te zien waar we elkaar nog eens zouden tegenkomen. De groep begon ondertussen aan de beklimming van de Oude Kwaremont, boven op het plein draaiden we direct links af, daar zagen we onze Flecha terug. De Oude Kwaremont maakte nog geen grote verschillen. Bij het opdraaien van de Paterberg, was het traditioneel zoeken naar de "zeppe". Voor iedereen was het hier stoempen geblazen. Iedereen raakte de steile puist boven. Taaf en Linda konden vanop de top genieten van het spektakel en de mooie vergezichten.


Ondertussen waren we 44km ver, halfkoers, daar lag de laatste helling van het drieluik in Kluisbergen , de Kortekeer. Hier kregen Domsken en Spartacus het voor de eerste keer wat lastiger, maar beiden teerden op hun ervaring en zochten hun cadans. Hierna volgde een strook van ongeveer 10km waar iedereen probeerde de benen wat te sparen en de ook de nodige energie naar binnen te spelen. In Schorisse was er even verwarring vooraan in het peloton om de voet van de Foreest te vinden. In de aanloop van de naar de Foreest werd er een konijntje gespot langs de kant door onze "beestenkenner" Van Marcke, maar de focus bleef toch op de weg. Men voelde ook dat men in de fase van de waarheid kwamen. Onzen Tjienne zat wat ingesloten, en wou toch mee met de eerste naar boven. Hij zag maar één uitweg meer en dat was armke trek doen bij F.sjleck, deze werd compleet aan de kant gezet. Deze actie kon op weinig begrip rekenen in het peloton. De wedstrijdcommissaris zal dit rapporteren en misschien komt er nog een verschijning voor de groene tafel voor den Tjienne. F. Sjleck had nood aan wat extra energie en riep Taaf bij hem om een nieuwe drinkbus te vragen. Na de Foreest, bleef het tempo strak tot aan de voet van de Leberg. Op deze helling werd het verschil niet echt gemaakt, hier waren het vooral de "tetten, tetten, tetten" die op de weg gekalkt waren die indruk maakten....zou dit het werk geweest zijn van onze manager Toeters???


Op de top van de Leberg was Tjienne zijn honger nog niet gestild, hij trok fors door en reed in zijn eentje richting voet van de Berendries. De rest van het peloton groepeerde zich en trok samen in de achtervolging. Op de Berendries ontbonden de sterke mannen hun duivels, de Lars voelde zijn crossbenen kriebelen en reed zelfs een stukje door het veld omhoog om dan het achterwiel van Flecha te torpederen. De groep spatte helemaal uit elkaar, Tjienne had zijn doel gehaald, eerste bovenop de Berendries. Samen zetten we koers richting voorlaatste helling van de dag, Ten Bosse. Net voor het opdraaien zat Tjienne nog volledig in de zone, hij was compleet de weg kwijt richting Ten Bosse. De rest moest hem even terug op de juiste weg zetten.


Ondertussen waren we op minder dan 10km van de aankomst. Maar zoals het hoort bij de Trudy's was de sfeer nog altijd top, de warmte had ook al gevolgen voor de watervoorraden. Maar ook dit werd op een Trudyaanse manier opgelost, alle restjes werden verdeeld, zodat niemand echt in de problemen kwam. In Deftinge kwamen bij sommige Trudy's de eerste krampen naar boven, maar met wat slaan op de billen en het werd ook dat probleem opgelost. Al leek het erop dat Flecha een varken aan het slachten was, hij tripte er duchtig op los.


Zoals afgesproken werd in groep de slotklim aangevangen richting aankomst op de Muur. Het was Flecha die aan de voet van de abdijstraat alle registers opentrok, hij snokte zo hard aan zijn stuur en schakelde nog een tandje bij, dat zijn zadel de kracht niet meer aankon. Het floepte omhoog en hij kon nog net met zijn bolide aan de kant gaan staan. Gelukkig verdween zijn zadel niet in de poep of hij zou een wienerzangerknaapje geweest zijn. Ondertussen was iedereen aan de Muur begonnen, Het waren El Pistoleiro, Van Marcke, Martin en Larsken die samen aan het steil stuk begonnen. Daar was het El Pistoleiro die zoals in zijn goeie ouwe tijd, als een gevleugelde klimmer wegsprong van zijn tegenstanders. Hoe sterk de rest ook was, hier was niets aan te doen. Verdiende zege voor El Pistoleiro, Martin nam de tweede plaats en Van Marcke maakte het podium compleet. Larsken werd vierde en bewees klaar te zijn om volgend weekend de kannibaal uit te hangen op de Mont Ventoux. Het tweede groepje werd aangevoerd door Hagen en Degenkolb, samen met Tjienne. Kort daarna gevolgd door F.Sjleck en het duo Domsken & Benoot. Spartacus krijg op de kapelmuur nog het gezelschap van Valverde die zijn ploegmakkers kwam aanmoedigen.


Na de rit kreeg iedereen van de club nog een lekkere hamburger aangeboden van bij Ewout & Katrien. De viel meer dan in de smaak en ook voor herhaling vatbaar. Bij deze iedereen nog eens bedankt om het beste van zichzelf te geven en er een leuke klassieker van te maken. Ook nog eens dank aan Taaf & Linda om ons gezelschap te houden, altijd welkom om dit nog eens over te doen. Volgende zondag trekken we richting Heusden, geen klassieker, maar zoals steeds kan men bij de Trudy's wat spektakel verwachtten. Voor onze Lars veel succes in Le Cannibale en draag onze Trudy trui waardig naar de top van de Mont Ventoux....onder ons motto: we are Trudy's no pussy's


Spartacus

Terug