De Trudy's Cycling Team

25/06/2017:Velaines



Het is een grijze, druilerige zondagochtend in juni, zo een dag waarop je spontaan 'November rain' begint te neuriën in plaats van één of ander zomers Spaans deuntje. Degenkolb slurpt een laatste keer van zijn koffie, checkt zijn bandenspanning, vult de drinkbus en steekt 10 euro in zijn achterzak voor zijn wekelijkse chocomelk (mmmmmmmm). Hij trekt de deur achter zich dicht, er vast van overtuigd alles bij te hebben en zet aan richting de Markt van Geraardsbergen. Het valt hem onmiddellijk op dat veel doorwinterde marktkramers van de wekelijkse broccanterie niet thuis geven. Toch ziet hij dat er op het terras van den Bar Gidon 9 dappere Trudyanen verzameld zijn voor hun wekelijkse tocht van om en bij de 80 km. Deze week ligt het keerpunt in het Waalse Velaines. De meesten hebben er duidelijk vertrouwen in dat het met dat rotweer nog goed komt, want het is in korte mouwen te doen! Het onderwerp van de dag is de Mont-Saint-Laurent in Saint-Sauveur. Volgens onze parcoursbouwer Spartacus is zijn potlood uitgegleden bij het uittekenen van deze tocht en zit dat onding er daardoor tussen. Hij kan een glimlach niet onderdrukken als hij te kennen geeft dat hij straks wat vroeger moet afslaan wegens schoolsfeestverplichtingen, hetzelfde geldt voor El Pistoleiro. Martin, van zijn kant, heeft nog wat last van kleine oogskes en oorsuizingen. Hij is pas sinds 5u deze ochtend terug van een avondje nostalgisch rockgeweld (zelfs voor Franky De Smet-Van Damme en Axl Rose staat de tijd niet stil). Na de klassieke aanzet richting Overboelare duiken we het Waalse heuvelland in. We passeren grootsteden als Ghoy en Wodecq en komen na ongeveer 24 km aan de eerste serieuze moeilijkheid van de dag : de Grand Monchaut, deze lange klim leidt ons naar het hoogste punt (125 m boven zeeniveau) van deze regio. Vooraan lijkt het alsof Flecha, Van Marcke, Martin en Lars aan een of andere 'Black Fuel' gezeten hebben. Ze rijden als een stoomtrein naar boven, wat verder volgen in schuifjes Hagen, El Pistoleiro, Doms, Degenkolb en Spartacus. Best lastig is die Grand Monchaut. Niet veel verder nemen we reeds afscheid van onze 2 mannen die naar het schoolfeest moeten en zetten we de weg met 7 verder richting Velaines. De hemel is dan al wat opgeklaard en ondanks de wind is het best warm aan het worden. Hagen kijkt op zijne kilometriek en beseft dat het tijd is voor de eerste bevoorrading, nen bannan, wat dacht je! Degenkolb stelt vast dat hij toch weer een kleinigheid vergeten is wanneer hij vruchteloos zoekt naar iets eetbaars in zijn achterzakken. Gelukkig rijden we, volgens Hagen, niet bij die sjie… van De Roeve en wordt er alweer broederlijk gedeeld met John. Na een stuk bannan volgt een koeksken van Flecha en nog een stuk bannan van de Lars. Degenkolb denkt na al dat lekkers wat overmoedig: laat die Waalse puist maar komen sebiet! Het peloton slingert zo gezwind verder met meestal een sterke Flecha op kop. Achteraan is er een kleine aanrijding tussen Lars en Martin maar gelukkig zonder erg...


We spoelen door naar kilometer 55 en komen aan de voet van de Mont-Saint-Laurent. Die heeft blijkbaar niet alleen een serieus stijgingspercentage, maar het lijkt ook wel dat ze die kasseien hier gewoon uit de camion gegooid hebben. Vooraan houden Lars, Flecha, Van Marcke en Martin er nog een redelijk tempo in, achteraan de groep lijken Degenkolb, Hagen en Doms wel aan een Super G bergop bezig. De volgende kilometers lopen gelukkig in dalende lijn en dit geeft onze renners even de tijd om op adem te komen. Doch al vrij snel doemt een nieuwe hindernis op: Bruyere. Dezelfde namen zitten vooraan en dus ook dezelfde achteraan (soms zijn de dingen toch logisch :-)). We doorkruisen Flobecq en naderen stilletjes aan de aankomst, deze week ter hoogte van de Velina. Wie herinnert zich de tactische 'coup van Hagen niet een aantal weken geleden? De meesten blijkbaar wel, want er is geen sprake van een verrassingsoffensief deze keer. Flecha draait onmiddellijk de gashendel open met Hagen en een attente Van Marcke in het wiel. Martin die net 'Live and let die' aan het neuriën was, reageert een fractie te laat en moet een gaatje laten. Ook Lars springt nog mee, Degenkolb en Doms moeten passen. Het laatste stuk heb ik van horen zeggen want ik zat te ver achter om er nog iets van te zien :-). Flecha valt wat stil en wordt gepasseerd door Van Marcke (men fluistert van snelheden boven de 50 per uur!) en Martin die zich zijn kleine aarzeling daarstraks al beklaagt. Zo komen ze ook over de streep, wat verder houdt Flecha een hijgende en piepende Hagen en Lars af. Degenkolb en Doms komen op eigen tempo binnen.


Tien minuten later zitten we al op het terras van onze stamkroeg. Degenkolb bestelt naar wekelijkse gewoonte zijne choco, maar die is jammer genoeg niet in voorraad vandaag. Hij drinkt dan maar een half literken mee uit sympathie voor zijn ploegmaten. Zoals steeds nipt hij voorzichtig van zijn glas en laat hij het gerstenat een paar keer in zijn mond rondgaan om de smaak volledig te vatten. Dan slikt hij voorzichtig door… Flecha staat tot Degenkolbs verbazing op dat moment al droog en doet al tekens naar Fredje. Alweer uit sympathie voor zijn ploegmaten drinkt hij de volgende dan maar wat sneller uit ?. Flecha blijft wel even rap drinken als hij fietst, want hij heeft blijkbaar nog een BBQ deze namiddag waarvoor hij zelf de groensels heeft voorbereid deze ochtend. Als bewijs toont hij een gapende wonde aan zijn duim, van de rasp voor de wortelkes:-). Hagen tracht ondertussen wa stiller dan vorige week te spreken, angstig als hij is dat zijn schoonmama terug op de Markt rondloopt. Martin droomt al van zijn schoonheidsslaapje deze namiddag, oude rockers moeten nu eenmaal af en toe eens rust in acht nemen. Over oude rockers gesproken: op dat moment komt de Bruce Springsteen van onze groep de markt opgereden. Inderdaad, the Boss zijn ribben zijn stillekes aan wat minder pijnlijk aan het worden. Van Marcke wordt dan vervoegd door zijn eega en haar dochter, terwijl Lars al vooruit kijkt naar volgende week: zaterdag vlammen op de Muur en zondag supporteren voor Schleck en Van Marcke op den triathlon. Wat kan het leven toch schoon zijn, zelfs op zo ne zondag in juni die druilerig was begonnen...


En ze leefden nog lang en gelukkig

Terug