De Trudy's Cycling Team

20/08/2017:Lombise



Afstand: 77 km

Gemiddelde: 28.5km/u

Voor deze mooie rit, die ons terug in waalse regionen bracht, stonden 6 ongeduldige trudy's klaar om het beste van hun kunnen te geven. Eén trudy, onze Lars, stond nog meer te popelen dan de andere. De reden daarvoor was dat hij zijn nieuwe bolide mocht berijden die evenwel nog efkes moet afgesteld worden. Toch een prachtig stuk mè gedacht ! De zon was evenwel nog niet direct van de partij maar dat kon hen niet deren om er een leuke rit van te maken.


Onder inpuls van Hagen en E.P. werd aan een rustig tempo de beklimming van de Guilleminlaan aangevat. Rustig inrijden was de boodschap. Via de snelle afdaling van de Zavelstraat stonden we vlug in Moerbeke. In Viane namen we de lichtoplopende Kouterstraat die ons in Akrenbos bracht. De motor van iedereen was ondertussen al op temperatuur gekomen en dus konden we een tandje bijsteken. Doorheen de golvende kleine wegen van Akrenbos en Bois-de-Lessines ging het richting Silly. Aan km 19 werd ons klein peletonnetje een 1e maal opgeschrikt door een hinde die zich had losgetrokken. Iedereen was bij de pinken om het huppelend wezen te inspecteren ! In het centrum van Silly draaiden we in dalende lijn linksaf om even verderop de eerste serieuze beklimming onder de wielen geschoven te krijgen, nl. de Rue de Saint-Marcoult. Een stevig stuk valsplat met de laatste 200 meter toch een steiler stuk waardoor iedereen vooraan zijn 39 of 36 opzocht. Evenwel was dit niks vergeleken met wat onze Italiaanse trudy's te verwerken kregen de voorbije 10 dagen ! Een eerste maal hing de groep uit elkaar. Vooraan was het Vander Haar, Hagen en E.P. die het commando aanvoerden. Bovengekomen op het steile stuk was het nog niet gedaan want bij het rechtsaf draaien, ging het via de licht oplopend Chemin des Ronds richting Thoricourt. Bij het uitkomen van het bos was het even wachten tot de rest van de groep terug aansloot. Doorheen het mooie landschap van Thoricourt ging het aan een stevig tempo naar het keerpunt in Lombise alwaar het na 37 km opnieuw alle hens aan dek was. Ergens achter een opgeschoten haag konden we toch wel een 2e hinde waarnemen zeker (alé het bovenste deel ervan toch). Meteen zakte het tempo voor een 100-tal meter. Na het kort aanschouwen van deze skelle, ging het terug aan een mooi tempo richting het waalse dorp met de mooie naam, Chaussée-Notre-Dame-Louvignies. Hier werden de baantjes nog meer smaller ! Bij het buitenrijden van dit dorp kwamen we in Graty op het parcours dat we verleden week aandeden. Voor het binnenrijden van Graty kregen we evenwel het gezelschap van een 15-tal collega's van de Torenspurters uit Appelterre. Gezwind haakten we ons wagonnetje aan. Bij de beklimming van de Rue d'Hoves gingen enkele mannen van de Torenspurters aan de boom schudden. Achteraan stond de deur wagewijd open. Vooraan was het Boasson Hagen die bij de pinken was bij de eerste versnelling. E.P. en Vander Haar waren ook wakker en sloten vooraan aan. Bovengekomen werd beslist om op onze copains te wachten. Wanneer de 2 clubs terug samenwaren ging het in sneltrein richting Hoves maar enkele kilometers verder moesten we linksaf slaan richting Labliau. Tijd om onze collega's uit Appelterre te verlaten. Spijtig want we zaten goed verscholen in de buik van de groep en konden ons mooi laten meedrijven. In het centrum van Labliau was het onze Lars die een opvlakkering kreeg en deze nestelde zich met zijn opgedreven bolide op kop van de groep en trok op zijnen 53 de groep op een lint. Achteraan was het onze Degenkolb die diep in zijn reserves moest tasten om zich in het achterwiel van zijn voorganger vast te bijten. Deze kon de verzuring van 4 weken NIET fietsen duidelijk voelen. Aangekomen in Marcq moesten we wachten voor het rode licht waar ook een andere groep stond te wachten. Onze John was zo diep gegaan dat hij die groep zag voor een groep scouts. Als je het mij vraagt, was dat meer dan in het rood gaan ! Terug vertrokken gingen we de laatste 15 km in en deden we Sint-Pieters-Kapelle aan waar we even snel buiten waren als we binnen reden. Hier was het moment gekomen van The Boss om ook zijn laatste krachten overboord te gooien. Met E.P. aan zijn zijde (en met tal van aanmoedigingen) trok hij aan zijne gidon tot hij bovenkwam aan de Steenweg op Edingen. Meteen was zijn vat ook volledig geledigd. Via de afdaling naar de Herhout en de Stationsstraat kwamen we reeds aan in Galmaarden. Bij het buitenrijden van deze pajotse gemeente werd unaniem beslist om vandaag ook geen aankomst te houden in de Brusselstraat. Na de doortocht door Atembeke kwamen we dus aan onze laatste beklimming van de dag, Den Dosjken Toren gelijk ze zeggen in de volksmond. De bedoeling was om in groep naar boven te rijden maar onze Degenkolb en The Boss hingen zo tussen hun kader dat de anderen bijna moesten surplacen en van hun fiets vielen. Zij werden opgewachte door onzen goedhartige Doms die zich over de 2 lijken ontfermde. Er werd dan maar beslist om boven op iedereen te wachten. Snel en met grote dorst ging het via de Guilleminlaan naar ons lokaal waar het weeral koppen lopen was. We hadden zelfs grote moeite om onze fietsen ergens te kunnen plaatsen. Vriendelijke collega-rijders zagen dit en zij maakten op het terras plaats zodat we toch nog een plaatsje konden bemachtigen. Het wordt tijd dan onze lokaalhouders Fred en Els, de chinees of de frituur gaan opkopen en aan uitbreiden beginnen te denken. Eenmaal op het terras werden de halve liters zonder morren krachtig naar binnen gegoten. Hier vond onze Degenkolb zijn derde adem terug. Ook onze Doms had duidelijk last van een droge lever. Die bleef ze maar gezwind naar binnen kappen en zette de rest rond de tafel op achterstand. Ondertussen kwam ook onze Président ons vervoegen, hij had ook weer zijn 45 km erop zitten richting Isières. Tussen de menigte op de markt werd ook onze manager (met zonnebril) Don Eddy Toeters gespot. Hij zou ook ons magisch tafeltje vervoegen. Nadat ons vochtgehalte op punt was en het vleeskeuren op de markt zijn hoogtepunt bereikt had, gingen een aantal trudy's één voor één huiswaarts. The Boss ging naar het Astridpark met de C4 op zak voor Weiler, Lievisj ging zijn laatste krachten verspelen in zijn nieuwe woonst. Hoelang de rest nog op het terras gelegen hebben, is mij bij deze een raadsel.


Deze week wil ik ook nog een mega-dikke proficiat uitbrengen aan onze Martin en collega-rijders die vrijdag hun opwachting maakten in het italiaanse Lecco waar ze werden opgewacht door de Spartacus-clan en de italiaans gastheren. Ook de begeleiders (met onze geblesseerde Flecha) hebben de voorbije 10 dagen het beste van hunzelf gegeven. Dikke pluim voor iedereen.


Volgende week staat er weeral een zware rit op het programma. Je zou kunnen zeggen: het criterium van Geraardsbergen. Ik verwacht een nerveuse rit met veel ellebogenwerk richting den toog, bidons zullen uitgelikt worden tot op den bodem, kortom het zal wringen worden om vooraan te zitten. Allemaal ingrediŽnten voor een prachtige PROCESSIE VAN PLAISANCE !!!!! Allen op post zou ik zeggen.


Ciao


Lievisj

Terug